Do czego służy Migawka. Definicja do odsłaniania na odpowiedni czas a w dalszym ciągu zasłaniania z.
migawka co to jest

Czy przydatne?

Definicja Migawka

Do czego służy MIGAWKA: Migawka jest częścią aparatu fotograficznego wykorzystywaną do odsłaniania na odpowiedni czas a w dalszym ciągu zasłaniania z powrotem materiału światłoczułego (albo przetwornika optoelektronicznego) w celu jego prawidłowej ekspozycji a więc dostarczenia odpowiedniej ilości światła padającego poprzez obiektyw. Migawka centralna zwana także irysową, umieszczona jest we wnętrzu obiektywu, albo tuż za nim. Złożona jest z kilku, kilkunastu przedmiotów z bardzo cienkiej blaszki w kształcie sierpa, rozmieszczonych symetrycznie wokół osi optycznej aparatu tworząc okrągły otwór o regulowanej średnicy, dzięki czemu migawka centralna pełni równocześnie rolę przysłony. Uruchomienie systemu spustowego migawki skutkuje błyskawiczne rozchylenie przedmiotów do z góry określonej średnicy (funkcja przysłony) - otwierając w ten sposób drogę światłu do materiału światłoczułego na określony czas (funkcja migawki), a w dalszym ciągu niemalże natychmiastowe ich zamknięcie (przyspieszenia w mechanizmie migawki centralnej dochodzą do 10 G). Dawniej ten typ migawki występował w aparatach mieszkowych a z czasem także w coraz popularniejszych lustrzankach dwuobiektywowych. Aktualnie - z racji na swą wysoką cenę - występuje powszechnie tylko w wysokiej klasy obiektywach profesjonalnych aparatów średnio- i wielkoformatowych, a w zastosowaniach zaawansowanych - także jako samodzielny, niezależny od obiektywu moduł. Konstrukcja migawki centralnej umożliwia synchronizację z lampą błyskową w pełnym zakresie oferowanych czasów. Najkrótsze czasy pracy migawek irysowych dochodzą do 1/2000 s, co pozwala na swobodne mieszanie światła ciągłego i błyskowego bez efektu rozmazania, jaki towarzyszy ekspozycji błyskawicznie poruszających się obiektów fotografowanych przy czasach dłuższych niż 1/500 s. (przy standardowym obiektywie). Migawka szczelinowa użytkowana aktualnie powszechnie w lustrzankach małoobrazkowych umieszczona jest między obiektywem a materiałem światłoczułym. Złożona jest z dwóch (albo więcej) równolegle prowadzonych taśm stalowych (lamelek) albo płóciennych. Zmiana położenia taśm względem siebie (odległość lamelek = rozmiar szczeliny) determinuje zmianą czasu ekspozycji materiału światłoczułego. Naciągnięcie i zwolnienie systemu migawki skutkuje przesuwanie się szczeliny utworzonej poprzez lamelki wzdłuż materiału światłoczułego, czego efektem jest jego równomierne naświetlenie. Pod względem konstrukcyjnym rozróżnia się migawki szczelinowe poziome i pionowe w zależności od orientacji ruchu (konstrukcji) lamelek. Migawki pionowe, przez wzgląd na krótszą drogą do pokonania, pozwalają na najkrótsze - do 1/250 s. - czasy pełnej synchronizacji standardowego błysku lampy błyskowej (flesza). Jest odkryciem polskiego fotografa Stanisława Jurkowskiego. Skonstruował ją, opatentował i w 1883 opublikował dane na jej temat w piśmie Fotograf. Produkcją migawki szczelinowej zajęły się angielskie i niemieckie spółki. Jednak w poezji to odkrycie przypisywane jest Ottomarowi Anschützowi. Miałby go dokonać najpierw lat 80. XIX w. W dawniej wytwarzanych aparatach czas otwarcia migawki regulowany był mechanicznie. Przewarzająca część aktualnie wytwarzanych modeli ma migawkę sterowaną elektronicznie, co determinuje większą dokładnością i lepszą powtarzalnością czasu naświetlania. Standardowo oferowany przedział czasu otwarcia migawki to aktualnie od 1/2000 sekundy, do 30 sekund.

Działanie Migawka znaczenie w Słownik na M .