Do czego służy Obscura Camera. Definicja zwana również kamerą otworkową - złożona jest z.
camera obscura co to jest

Czy przydatne?

Definicja Camera obscura

Do czego służy CAMERA OBSCURA: Camera obscura (Camera obscura z z łaciny ciemna komnata), zwana również kamerą otworkową - złożona jest z poczernionego wewnątrz pudełka (dla zredukowania odbić światła). Na jednej ściance znajduje się niewielki otwór (średnicy 0,3 - 1 milimetra zależnie od wielkości kamery) spełniający rolę obiektywu, a na drugiej matowa szyba (matówka), albo kalka techniczna. Promienie światła wpadające poprzez otwór rysują na matówce odwrócony i zmniejszony obraz. Wstawiając w miejsce matówki kliszę fotograficzną otrzymamy zdjęcie. W prosty sposób można przekonać się o jej działaniu wykonując camera obscura przez umieszczenie w puszce po napoju materiału światłoczułego i przygotowując mały otwór na przeciwległej ściance puszki. Historia Początków camera obscura można się doszukiwać w starożytnej Grecji. Podobno Arystoteles, w trakcie częściowego zaćmienia Słońca, zaobserwował obraz tworzony na ziemi poprzez promienie przechodzące pomiędzy liśćmi drzewa. Euklides w swojej Optyce opisywał prostoliniowe rozchodzenie się światła i sposobność powstawania obrazu po przejściu promieni słonecznych poprzez niewielki otwór. Obserwacje prowadzone z użyciem tego prostego instrumentu optycznego były prowadzone poprzez starożytnych Chińczyków, Greków i Arabów. Jednak pierwszy znany nam naukowy opis ciemni optycznej znajduje się w rękopisach (pochodzących prawdopodobnie z 1020 roku) arabskiego matematyka Alhazena (Hasana) z Basry. Najsławniejszą robotą z ok. stu, jakie po nim pozostały, był traktat o optyce Kitab-al-Manadhirn. Księga wydana po łacinie w Średniowieczu wywarła ogromny wpływ na naukę, szczególnie na prace Rogera Bacona i Johannesa Keplera. Camera obscura służyła astronomom do obserwacji rocznych torów, po jakich porusza się słońce, plam słonecznych i księżyca. Służyła także jako pomoc przy wykonywaniu rysunków. Była używana poprzez twórców malarzy, pomiędzy innymi Leonardo da Vinci, jako narzędzie pomocne przy określaniu na przykład perspektywy. W 2007 roku Jarosław Włodarczyk opublikował w czasopismie Journal for the History of Astronomy hipotezę stosowania camera obscura do obserwacji zaćmień słońca poprzez Mikołaja Kopernika. Włodarczyk porównał rezultaty uzyskane poprzez Kopernika z rozliczonymi współcześnie maksymalnymi etapami zaćmień słońca we Fromborku. Różnice między nimi mogły wynikać z błędów generowanych poprzez camera obscura. Johann Wolfgang Goethe przy użyciu camera obscura utrwalał widoki ze swoich podróży. Poprzez analogię z powstawaniem obrazu w kamerze otworkowej Roger Bacon wyjaśnił sposób powstawania obrazu w oku. W 1550 roku Girolamo Cardano zastąpił otwór pojedynczą soczewką skupiajacą. W 1569 roku wenecjanin Daniello Barbaro opisał w swoim dziele La practica della perspectiva zasadę działania przesłony. Camera obscura stanowi pierwowzór aparatu fotograficznego. Obraz otrzymany dzięki camera obscura posiada następujące cechy: miękkość, delikatne kontrasty, rozmycie, nieskończoną głębię ostrości i zupełny brak dystorsji, a wykonany na materiale barwnym pastelową kolorystykę. Z uwagi na te cechy obrazu camera obscura bywa do dzisiaj używana w fotografii artystycznej.

Działanie Obscura Camera znaczenie w Słownik na C .